تبليغاتX
زمزمه های سایه ام
اشعار من ، زمزمه های مبهم سایه ی من است که طفل خواب را از دیدگانم می رباید !

 

 

 

فصل عریانی  توست .

وقتِ آمیزش تو با شب بو .

با یک جرعه از این جام هوس آلوده ،

شیشه ی بلوری سکوتِ شب ، می شکند .

سربکش این جام را !

 

فصل عریانی  توست .

وقت هم آغوشی تو با یک یاس ،

در بستری از خش خش برگ .

با تنی انباشته از شهوتِ سرخ ،

سرشار از هُـرم نفس های خسته ی صبح ،

و سکوتی سنگین ،

مُهر خاموشی ست بر لب هایم .

تا تو با او تنها ،

آری ! با او تنها

به آرزوهای هوس آلودت

دست یابی ، بی رحم !

 

فصل عریانی توست .

لحظه ی هرزه گی آغوشی

که پر از خاطره ی  بی خوابی ست .

بازوانی که در مزرعه ی افکارم 

اندوه می کارند .

کاش به هنگام این لذت تلخ ،

می اندیشیدی

که من این لحظه ی تنگ خاکی را ،

در همین جام که می نوشیدی ،

به تو اهدا کردم .

این لحظه از آن تو شد

تا تو راضی باشی .

آری !

تنها  تو راضی باشی .

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 28 فروردین1386   توسط سایه ی حمیدرضا | 

 

 

چشم های آبی دشت ِ کویر                                                  

 

                                                    تقدیم تو باد !

 

وزش نسیم زیبای سحر

                              

                                                   تقدیم تو باد !

 

قصه ی شادی  فصل بهار

زندگی ، درون یک کلبه ی سبز

قلبِ افسونگر بیچاره ی من

                                         

                                                 اینها همه تقدیم تو باد !

 

ای همه خوبی من !

رنگ ِ هفت رنگ ِ آیینه ی عشق

دیده ی نافذ ِ مجنون خیال

قامت ِ بلند ِ سرو پاینده ی باغ

 

                                                اینها همه تقدیم تو باد !

 

لحظه ی شکفتن لاله ی سرخ

که پر از خاطره ی خوش خوابی ست

پرواز کبوتر با باد

در شبی که دلش مهتابی ست

پیچش قاصدک ِخسته ی روح

پیش پای یک نرگس ناز

که دعای خیر زمین

بدرقه ی راهش باد

 

                                               اینها همه تقدیم تو باد !

 

اشک لرزان دیده ی من

عکس هاله ی روشن ماه

که شب ها می افتاد در حوض حیاط

خنده ی غنچه ی آن شمعدانی

جام های مِـی آن میهمانی

 

                                             بازهم تقدیم تو باد !

                                           

من چه دارم که به پایت ریزم ؟

هرچه هستی ست

جان من با همه ی دلتنگی

حرکتِ خون و نفس های تنم

روح من با همه ی یک رنگی

 

                                            همگی ،  تقدیم تو باد !

                                                       تقدیم تو باد !                             

                                                       تقدیم تو باد !

 

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 16 فروردین1386   توسط سایه ی حمیدرضا | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
تنها صداست که می ماند
بیائید به آواز کسی که
در بیابانی بی راه می خواند ،
گوش دهید !
آواز کسی که آه می کشد
و دست های خود را دراز کرده ، می گوید :
وای بر من ، زیرا که جان من ،
به سبب جراحاتم در من بیهوش شده است .

" فروغ فرخزاد "

پیوندهای روزانه
بانوی پاییزی
آیدا در پنجره
روزی که من شدم
بانو
پاک مثل باران
مرد خاکستری
ساز شکسته
قبرستان متروک
مردی که دنیا را فروخت
شما
بوف کور
یادداشت های یک دیوانه
زندگی : علامت سوال
کودکی
دلتنگ بانو
عصیان نویس
بابا روزگار
پروانه
نازلی سخن نگفت
گودوخ و من
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM