استخوان های دوست داشتنی ات را،

به دستان خاک سرد سپرده ای

و ذرات ریز عالم

به گردت حلقه زده اند .

موران به جای ربودن اجزایت

به زمزمه های شعرگونه ات

گوش سپرده اند

و بر گونه ات

بوسه می زنند .

چه کسی عشق افلاطونی تو را

به سخره گرفته است

که تو هنوز هم

از تاریکی گور ،

با ما حرف می زنی .

افسوس که چراغی نیست

تا به دیدنت بیائیم .

و خوشبختی ،

گم شده ی ماست ،

و ازدحام از کوچه ی محله یمان

فرار کرده است .