دست قدری چرخید

روی کاغذ ول شد .

و قلم را هر دم

پی هم می رقصاند .

گاه گاهی بی وقت ،

دست را می دزدید .

مشتی از افکارش

توی ذهن می لغزید .

به ندا ایمان داشت ،

که صدا می ماند

و نفس هم شاید .

چشم ها را هم بست

و چنین آغاز کرد :

" برخی از زخم ها هست ........