تبليغاتX
زمزمه های سایه ام -
اشعار من ، زمزمه های مبهم سایه ی من است که طفل خواب را از دیدگانم می رباید !

 

 

چه کسی بود صدا کرد مـــــرا

چه کسی بود به رویم خندیـــــد

باز  با  خاطـــره ای آهنگیــــن

چه کسی بود صدا کرد حمیــــد

 

چه کسی بود در این تاریکــــی

گام بر شاخه ی مجنـون نهــــاد

چه کسی بود که با یک تلــــخی

چشم بر دیده ی محزون نهـــــاد

 

چه کســی بود که از غم  پرسید

بازهم خاطـره ای را خون کرد

دست برآینه ی عمــــــــر کشید

چهره ای را به غم،گلگون کرد

 

سایه ام گفت : منم ،ای بی تاب  

شبحــی   پیر  ، به روی دیـوار

همیـشــــه  آرزویـــــم این بـود

از دل من ، بنویـســـی  یکـــبار

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 26 خرداد1387   توسط سایه ی حمیدرضا | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
تنها صداست که می ماند
بیائید به آواز کسی که
در بیابانی بی راه می خواند ،
گوش دهید !
آواز کسی که آه می کشد
و دست های خود را دراز کرده ، می گوید :
وای بر من ، زیرا که جان من ،
به سبب جراحاتم در من بیهوش شده است .

" فروغ فرخزاد "

پیوندهای روزانه
بانوی پاییزی
آیدا در پنجره
روزی که من شدم
بانو
پاک مثل باران
مرد خاکستری
ساز شکسته
قبرستان متروک
مردی که دنیا را فروخت
شما
بوف کور
یادداشت های یک دیوانه
زندگی : علامت سوال
کودکی
دلتنگ بانو
عصیان نویس
بابا روزگار
پروانه
نازلی سخن نگفت
گودوخ و من
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM