زمزمه های سایه ام

monile — Sun, 15 Jun 2008 12:07:05 GMT

چه کسی بود صدا کرد مـــــرا

چه کسی بود به رویم خندیـــــد

باز با خاطـــره ای آهنگیــــن

چه کسی بود صدا کرد حمیــــد

چه کسی بود در این تاریکــــی

گام بر شاخه ی مجنـون نهــــاد

چه کسی بود که با یک تلــــخی

چشم بر دیده ی محزون نهـــــاد

چه کســی بود که از غم پرسید

بازهم خاطـره ای را خون کرد

دست برآینه ی عمــــــــر کشید

چهره ای را به غم،گلگون کرد

سایه ام گفت : منم ،ای بی تاب

شبحــی پیر ، به روی دیـوار

همیـشــــه آرزویـــــم این بـود

از دل من ، بنویـســـی یکـــبار

monile — Sat, 19 Apr 2008 16:32:09 GMT

من ،

چه باشم

چه نباشم ،

رُستنی ها

از باغچه های بی فروغ

خواهند روئید

و همه ی برگ های پاییزی

بی شک ،

بر سر رهگذرانی

که سایه هاشان را فروخته اند ،

فرو خواهند ریخت .

monile — Wed, 19 Mar 2008 09:50:18 GMT

کوروش !

آسوده بخواب !

ای خفته در خاک آریایی مان ،

همچون کودکی ، در گهواره ی ایران زمین .

آسوده بخواب !

ای بی کفن به وصیت تو !

و ذره ذره ی وجود تو بود

که خاک سرخ مام میهن را سرشت .

مَهستان تو ای اولین قانونگذار !

آفریننده ی سربداران و

دلیران تنگستان ما بود .

آسوده بخواب !

کوروش ! ای پدر قوم یهود !

با سرود تو بود

که خاکمان حاصلخیز هر نیکی شد

و آواز تو بود که زرتشت را آفرید .

آسوده بخواب ای پدر آریایی !

آسوده بخواب !

چرا که رستم و لشکریان ایرانیان

لرزه بر اندام تورانیان انداخته اند

و احمره را خونین شهر نام نهادند

فرزندان خسته از پاسداری میراث تو .

آسوده بخواب ای نام برده در کتاب آسمانی مان !

که هنوز منشور تو

یادگار ذهن حقوق بشر است .

ای سالار امپراطوری ما !

زبان پارسی مان را

کودکان سیزده ساله ی مان

به فرداها خواهند سپرد .

کوروش کبیر !

آسوده بخواب !

و در زیر خروارها جهل ،

از فرط غرور حاکمانمان ،

آسوده بخواب !

و برای همیشه بخواب !

نوروز باستانی بر همه ی آریایی ها مبارک باد !

برای سالگرد آمدن خالق بوف کور

monile — Fri, 22 Feb 2008 08:42:31 GMT

دست قدری چرخید

روی کاغذ ول شد .

و قلم را هر دم

پی هم می رقصاند .

گاه گاهی بی وقت ،

دست را می دزدید .

مشتی از افکارش

توی ذهن می لغزید .

به ندا ایمان داشت ،

که صدا می ماند

و نفس هم شاید .

چشم ها را هم بست

و چنین آغاز کرد :

" برخی از زخم ها هست ........

برای سالگرد پر کشیدن فروغ

monile — Mon, 11 Feb 2008 15:26:18 GMT

استخوان های دوست داشتنی ات را،

به دستان خاک سرد سپرده ای

و ذرات ریز عالم

به گردت حلقه زده اند .

موران به جای ربودن اجزایت

به زمزمه های شعرگونه ات

گوش سپرده اند

و بر گونه ات

بوسه می زنند .

چه کسی عشق افلاطونی تو را

به سخره گرفته است

که تو هنوز هم

از تاریکی گور ،

با ما حرف می زنی .

افسوس که چراغی نیست

تا به دیدنت بیائیم .

و خوشبختی ،

گم شده ی ماست ،

و ازدحام از کوچه ی محله یمان

فرار کرده است .

monile — Tue, 12 Jun 2007 18:00:17 GMT

هم قبیله های من !

ای رسولان دل شکسته ،

و ای سفیران سکوت و تنهایی !

به بلندی قامت سروها سوگند

که آینه ی دلهاشان زنگار گرفته است

و بوی دود می دهند ،

بوی دود و افیون می دهند ،

نفس های آخرینشان .

صدایمان به آنها نمی رسد .

فریادم سکوت دشت را می شکند :

" ای بدنهای سترگ !

ای بدنهای پوک سترگ !

مگر ما سست قامتان کمرنگ

کودکی گنجشککان کشتی نوح را

فراموش کرده ایم ؟ "

سکوت حاکم است .

صدایمان به آنها نمی رسد .

آهسته می گذرم .

سکوت حاکم است .

monile — Tue, 29 May 2007 18:43:18 GMT

تنهایی ،

سکوت ،

سکون ،

حال من خوب است !

آهسته در خود می شِکنم !

خواب تو

monile — Sun, 13 May 2007 19:39:18 GMT

آن قدر خوابت را دیده ام

که دیگر برایم واقعی نیستی

ذهنم پر می شود از موسیقی خیال تو .

سر بر آستان رویاهایم می کوبم

و آرزوی دیدار تو را زمزمه می کنم .

دستی از ورای خیال

دستانم را مسخ می کند

و سریرم را مسح می کشد .

دست ِ رسیده از خیال ِ تو را

دیوانه وار لمس می کنم

با لبان تکیده از نگاه ِ تو

افسوس ، که باز خواب دیده ام تو را !

با یک جام

monile — Tue, 17 Apr 2007 19:59:18 GMT

فصل عریانی توست .

وقتِ آمیزش تو با شب بو .

با یک جرعه از این جام هوس آلوده ،

شیشه ی بلوری سکوتِ شب ، می شکند .

سربکش این جام را !

فصل عریانی توست .

وقت هم آغوشی تو با یک یاس ،

در بستری از خش خش برگ .

با تنی انباشته از شهوتِ سرخ ،

سرشار از هُـرم نفس های خسته ی صبح ،

و سکوتی سنگین ،

مُهر خاموشی ست بر لب هایم .

تا تو با او تنها ،

آری ! با او تنها

به آرزوهای هوس آلودت

دست یابی ، بی رحم !

فصل عریانی توست .

لحظه ی هرزه گی آغوشی

که پر از خاطره ی بی خوابی ست .

بازوانی که در مزرعه ی افکارم

اندوه می کارند .

کاش به هنگام این لذت تلخ ،

می اندیشیدی

که من این لحظه ی تنگ خاکی را ،

در همین جام که می نوشیدی ،

به تو اهدا کردم .

این لحظه از آن تو شد

تا تو راضی باشی .

آری !

تنها تو راضی باشی .

تقدیم تو باد !

monile — Thu, 05 Apr 2007 10:15:18 GMT

چشم های آبی دشت ِ کویر

تقدیم تو باد !

وزش نسیم زیبای سحر

تقدیم تو باد !

قصه ی شادی فصل بهار

زندگی ، درون یک کلبه ی سبز

قلبِ افسونگر بیچاره ی من

اینها همه تقدیم تو باد !

ای همه خوبی من !

رنگ ِ هفت رنگ ِ آیینه ی عشق

دیده ی نافذ ِ مجنون خیال

قامت ِ بلند ِ سرو پاینده ی باغ

اینها همه تقدیم تو باد !

لحظه ی شکفتن لاله ی سرخ

که پر از خاطره ی خوش خوابی ست

پرواز کبوتر با باد

در شبی که دلش مهتابی ست

پیچش قاصدک ِخسته ی روح

پیش پای یک نرگس ناز

که دعای خیر زمین

بدرقه ی راهش باد

اینها همه تقدیم تو باد !

اشک لرزان دیده ی من

عکس هاله ی روشن ماه

که شب ها می افتاد در حوض حیاط

خنده ی غنچه ی آن شمعدانی

جام های مِـی آن میهمانی

بازهم تقدیم تو باد !

من چه دارم که به پایت ریزم ؟

هرچه هستی ست

جان من با همه ی دلتنگی

حرکتِ خون و نفس های تنم

روح من با همه ی یک رنگی

همگی ، تقدیم تو باد !

تقدیم تو باد !